سلام ......................

پرستوی مهاجر باز پرواز کن ولی اینبار بال کسی را نشکن..

بیائیم نخندیم . . .

به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید،ارباب نخند

به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری.نخند

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چندثانیه ی کوتاه معطلت کند.نخند

به دبیری که دست و عینکش گچی است و یقه ی پیراهنش جمع شده.نخند

به دستان پدرت،

به جاروکردن مادرت،

به همسایه ای که هرصبح نان سنگک می گیرد،

به راننده ی چاق اتوبوس ،

به رفتگری که درگرمای تیرماه کلاه پشمی به سردارد،

به راننده ی آژانسی که چرت می زند،

به پلیسی که سرچهارراه باکلاه صورتش رابادمی زند،

به مجری نیمه شب رادیو،

به مردی که روی چهارپایه می رود تا شماره ی کنتور برقتان را بنویسد،

به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته ودرکوچه ها جارمی زند،

به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می ریزد،

به پارگی ریزجوراب کسی در مجلسی،

به پشت و رو بودن چادر پیرزنی درخیابان،

به پسری که ته صف نانوایی ایستاده،

به مردی که درخیابانی شلوغ ماشینش پنچرشده،

به مسافری که سوارتاکسی می شود و بلند سلام می گوید،

به فروشنده ای که به جای پول خرد به تو آدامس می دهد،

به زنی که باکیفی بردوش به دستی نان دارد و به دستی چندکیسه میوه وسبزی،

به هول شدن همکلاسی ات پای تخته،

به مردی که دربانک ازتو می خواهد برایش برگه ای پرکنی،

به اشتباه لفظی بازیگرنمایشی،نخند

نخند ، دنیا ارزشش را ندارد که تو به خردترین رفتارهای نابجای آدمها بخندی

که هرگز نمیدانی چه دنیای بزرگ و پردردسری دارند

آدمهایی که هرکدام برای خود وخانواده ای همه چیز و همه کسند!

آدمهایی که به خاطر روزیشان تقلا می کنند،

بارمی برند،

بی خوابی می کشند،

کهنه می پوشند،

جارمی زنند

سرما و گرما می کشند،

وگاهی خجالت هم می کشند،.......خیلی ساده

خسته ام از جنس قلابیِ آدم ها

هـــی فلانــــــــــی!

راهت را بگیــر و برو ...

حوالـــــــــــــــی ما توقف ممنوع است

*****************************************

برای خیانت
هــــزار راه هــســــت!
اما
هـیــچ کــــدام به انـــدازه تــــظـــاهـــر به دوست داشتن
کــثـیــف نـیـســـت !

********************************************

 خسته شدی؟

از چی ؟

از کی؟

چرا؟

چی شده؟

و... اینها سوالاتی که وقتی سکوت را بر سخن ترجیح می دهی اطرافیان کنجکاوانه می خواهند جویای احوالاتت بشوند !

اگر می دانستند که حضورشان عذابت می دهد همان لحظه همه آنها تو را ترک می کردند.

کاش اینگونه بود..........

از هیاهوی واژه ها خسته ام!

من سكوتم را از اوراق سپید آموختم آیا سكوت روشن ترین واژه ها نیست؟

همیشه در خلوت مرگ را مجسم دیده ام آیا مرگ خونسردترین واژه ها نیست؟

تا چشم گشودم از چشم زندگی افتادم وقتی نمی تونم فریاد بزنم مجبورم ناله نکنم و خاموش باشم سال ها نالیدن به کجا انجامید ... ؟

من محکومم به زندگی کردن تا شاهد مرگ آرزوهایم باشم ... .. . مرا اینگونه باور کن !!

کمی تنها ،کمی بی کس ، کمی از یاد ها رفته شاید خدا هم ترک ما کرده !!

خدا ،،

خدا دیگر کجا رفته نمی دانم مرا آیا گناهی هست که شاید به جرم آن غریبی و جدایی هست

مرا اینگونه باور کن برای گفتن من شعر هم به گل مانده نمانده عمری وصدها سخن به دل مانده

صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا به پیش درد عظیم دلم خجل مانده از دست عزیزان چه بگویم

گله ای نیست گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست گله ای نیست .......

***************************

آدمها مثل کتابند

بعضی جلد زرکوب دارند و بعضی جلد ضخیم و بعضی جلد نازک و بعضی اصلا جلد ندارندِِ

بعضی آدمها با کاغذ کاهی نامرغوب چاپ می شوند

و بعضی با کاغذ عالی و بعضی آدمها ترجمه شده اند و بعضی تفسیر می شوند.

بعضی از آدمها تجدید چاپ می شوند و بعضی فتوکپی ....

داره بارون میباره دستـــام

دیگه جون نداره کوچــــــه

پـــر از نا محـــــرمِ برگــــــرد

که از حاشیه چادر تو خون میباره

سلام دوستای عزیزم

شرمنده هستم از همتون خیلی سرم شلوغ انشاالله به همتون دسته جمعی و یهویی سر میزنم

به خاطر نبودنم معذرت کلللللییییییییی

شب و روزتون خدایی

خوشا به حالت چقدر آرام نشسته ای در حالی که میدانم  میسوزی از زخم درد.....

لبهایت نشان میدهد که تشنه ای و از امروز دیگر هیچ وقت آسمان را نخواهی دید . . . چرا گله نمیکنی و....

چهر ه ی زخمی ات و جود زخمی مرا آرام می کند . . مدت هاست نفس من زخمی شده و از زمین و زمان گله دارد. . .

حالا وقتی تو را میبینم آرام می شوم... راستی  آخرین باری که تصویر فرزندو ... دیده ای کی بود... ؟

خدایا

این روزها که می گذرد
احساس می کنم خیلی نزدیکتری
نمی دانم تو به زمین نزدیک تر شدی
یا من اوج گرفته ام به سوی تو
هرچه هست قرابت دلنشینی ست
کاش تمام نشود.....

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه

 میلغزد ولی باران نمی داند که من دریایی از دردم

  به ظاهر گر چه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم

************************************************************

معجزات الهی

آیا به معجزه اعتقاد دارید ؟؟

قدرت خداوند را به چشم خودت دیدی؟؟؟؟؟ !!!!

وجود خدا رو تو زندگیت احساس کردی؟

تا حالا معجزه دیدی؟؟؟؟؟

جوابت رو در قسمت نظرات بنویس!

چقدر بده آدم دلش گرفته باشه وای دلم خدااااااااا دارم میمیرم  :-(

مردی برای اصلاح سر و صورتش به آرایشگاه رفت. در حال کار، گفتگوی جالبی بین آنها در گرفت. آنها به موضوع «خدا» رسیدند؛
آرایشگر گفت: “من باور نمی‌کنم خدا وجود داشته باشد.”
مشتری پرسید: “چرا؟”
آرایشگر گفت: “کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد. اگر خدا وجود داشت آیا این همه مریض می‌شدند؟ بچه‌های بی‌سرپرست پیدا می‌شدند؟ این همه درد و رنج وجود داشت؟ نمی توانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه دهد این چیزها وجود داشته باشد.”

مشتری لحظه ای فکر کرد، اما جوابی نداد؛ چون نمی‌خواست جروبحث کند.
آرایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون رفت. در خیابان مردی را دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده..
مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد و به آرایشگر گفت: “به نظر من آرایشگرها هم وجود ندارند.”
آرایشگر با تعجب گفت: “چرا چنین حرفی می زنی؟ من این‌جا هستم، همین الان موهای تو را کوتاه کردم!”
مشتری با اعتراض گفت: “نه! آرایشگرها وجود ندارند؛ چون اگر وجود داشتند، هیچ کس مثل مردی که آن بیرون است، با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمی‌شد.”
آرایشگر گفت: “نه بابا؛ آرایشگرها وجود دارند، موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی‌کنند.”
مشتری تایید کرد: “دقیقاً! نکته همین است. خدا هم وجود دارد! فقط مردم به او مراجعه نمی‌کنند و دنبالش نمی‌گردند. برای همین است که این همه درد و رنج در دنیا وجود دارد.”

سلام دوستای خوبم

بچه ها می خوام درباره شخصیتم نظر بدین و اگر کدوم یک از اخلاقم رو تغییر بدم بهتر می شم .

مرسی

( لطفا خصوصی نظر ندیدن برا اینکه بقیه هم نظرات رو بخونن شاید بخوان انتقاد کنن )

سپاس بخاطر بودنتون

بچه ها  اگه گفتم تو وبم به خاطر اینکه اگه می خواین مشخص نشین کی هستین دستتون باز باشه و واقعا راهنماییم کنید و الا با اس و حضوری و همه جوره میشه اما ازتون می خوام واقعا واقعا کمکم کنید خجالت رو بزارین کنار خیلی واضح نظرتون رو بگین به خدا من خیلی خنگم نمی تونم از تو حرفاتون بفهمم راست حسینی حرفتون رو بگین ممنون

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

خوب بعد از چهار روز به یه نتیجه های خوبی رسیدم که باهام مرور می کنیم :

سلام بچه ها ممنونم از نظرات کارسازتون خیلی خوب بود ولی به نظرم اومد که هم تشکر کنم هم یه چیزایی رو همینجا روشن کنم .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

*اولا: گفتیم خصوصی نظر ندین یکی از دوستای خوبم خصوصی داده بودن ممنونم از توجه تون ... جان .

*دوماً: رابطه من با مامانم : رابطه ما خیلی صمیمیه که واقعا من خودم لذت می برم از کنار هم بودنمون . اما خوب بعضی موقع ها مامانم لجم رو در میاره (اینو میدونم که من باید کوتاه بیام ) اما خوب از حرف زور خوشم نمیاد من می گم اگه اشتباه از منه اوکی ببخشید اما وقتی می دونم واقعا ایشون اون موقع اشتباه کرده قبول نمی کنم . مامانم میگن من هر حرفی هم می زنم ناراحت نمی شن چون اخلاقم رو می دونن که چطوری هستم و چیزی تو دلم نیست. اما خدا نکنه همون چیزی که من گفتم خواهرم بگه دیگه مگه میشه قضیه رو جمع کرد ناراحتی مامانم اون موقع است که فکر کنم شما هیچ کدوم ندیده باشین . واگرنه تمام این چیزهایی که شما از من و مامانم دیدین شوخی و خنده ای بیش نبوده . اما خوب با چیزهایی که نوشتین واقعا تصمیم گرفتم رابطه نزدیکمون رو کمی دور کنم تا این موضوع ها پیش نیاد ولی خدا خودش می دونه که چقدر عاشق مامانم و خواهرم هستم البته مامانم هم می دونن که بدون خواهرم نمی تونم سر کنم چون واقعا عاشقشم خیلی باحال خدایی مگه نه ؟ نه اینکه خواهرم باشه تعریفش رو کنم اگه با همین خصوصیات، خواهر کس دیگه هم بود همین حرفارو در موردش می زدم .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

به قول آقای دانشمند دوست اونه که آدم رو بگریونه.دوست اونه بگه دیدی گفته بودم  نه اینکه بگه می خواستم بهت بگم .

از خدا ممنونم که انقدر دوستم داره چون اگه دوستم نداشت دوستایی خوب مثل شماها رو سر راهم نمی گذاشت واقعا ممنونتم خداجونم عاشقتم خیلی زیاد .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-     دوستای خوبم غزاله و فائزه: ممنونم از نظرتون بلاخره هر کی یه نظری داره و نظر شما هم هر کدوم محترمه سعی می کنم کمتر بهتون گیر بدم اما در صورتی که شماهام سو استفاده نکنین خودتون خوب می دونید از این کار متنفرم .

***********************************************************

-     دوست خوبم العطش : این حرفایی که زدی  واقعا محبت و لطف شماست نسبت به من والا من هیچی نیستم هیچی این و واقعا می گم.اگه من یه موضوع رو گفتم بهت شما خواهرت خیلی تأثیرها رو من گذاشتین که خوب می دونید حالا اینجا جاش نیست که بگم . اون اتفاق هایی هم که افتاد همه لطف خدا بود که باز مربوط می شه به خود شما چون آدم همیشه یک کار خوب می کنه که خدا هم یه سری چیزا رو وسیله می کنه براش .

راست می گی شما از یکی خوشم نیاد نمی تونم تحملش کنم به خاطر همین هم سعی می کنم ازش دوری کنم چون همه کارای طرف مثل نویز تو مخی می شه واسم اما باید سعی کنم همه رو دوست داشته باشم البته همه همه رو هم نه دور و بریام رو منظورمه .;) زود میدون خالی نمی کنم، زود ناراحت می شم البته کسی که برام مهم نیست که اصلا مهم نیست اما از بعضی ها توقع بعضی چیز ها رو ندارم اما حالا انصافا زودم از دلم در میاد .

من نظرم اینه همیشه که اگه ماها ادعامون می شه که هم دیگر رو خیلی دوست داریم باید اگه مطمن هستیم کاری درسته به هم بگیم طرف رو ببریم . خدا خودشم می دونه قصدی غیر این ندارم .

قربونت برم تو که خودت برا من وسیله بودی همه هم این رو می دونن که ............... و .............. خیلی خیلی بهم کمک کردن حداقل تو حجابم غیر اینه ؟ ازتون ممنونم بخاطر همه چیز .

***********************************************************

-     دوست خوبم بهناز : راست می گی شما هم یه کوچولو بی معرفتم که اون داره درست میشه بعد اوفتادم رو خط با معرفتی و ... از نظرت ممنونم

***********************************************************

-     دوست خوبم بچه عشق آباد : خوب بعضی چیزا میره رو اعصاب آدم دیگه بعد از اون ور سر یه چیز الکی گیر می دم. خوب عشق آبادی جونم آدم عصبانیه نمیادطرف رو بوس کنه که، یه خورده صداش میره بالا دیگه غیر اینه ؟؟بعد قبول داره واقعا آدم دست خودش نیست ؟ من حس می کنم وقتی محکم عصبانی هستیم محکم صحبت  می کنیم و همین باعث می شه صدا بره بالا این هم یه نظریه جدیده ها باید تو فیزیک ثبت بشه.

نمی خوام غیبت کنم اما از طرف که لجم میگیره یهو یه چیز می پرونم اما سعی می کنم درست کنم .این موضوع رو.بازم ممنونم ازت .

مرسی از اینکه کمکم کردین بهتر بشم .حرص نخور عشقم هر کس یه نظری داری در رابطه با خانم x

***********************************************************

-     دوست خوبم آقا یا خانم X: دوست خوبم وقتی می گی آقا یا خانم آدم رو گمراه می کنی اما از اونجایی که حرف هیئت رو پیش کشیدی معلومه که خانم هستی حالا کاری به این موضوع ندارم . از این موضوع که از اولش گفتی رک و بی پرده می خوای حرف بزنی خیلی خوشم اومد چون واقعا من این پست رو نذاشتم که تعریف بشنوم گذاشتم برای تکاملم کمکم کنه.

 درسته هر کسی بهتر از کس دیگه می تونه به خودش کمک کنه اما من 3 ساله که مامانم و خودم کار کردیم اما این ریزه کاریا رو شما باید می گفتین بهم .

من نمی دونم شما کی هستین اما معلومه که خیلی خوب روم شناخت داشتین که از حساس بودنم گفتین باید از دوستای قدیمی باشید چون حساس بودن من تو ظاهرم اصلا نشون نمی ده(مخصوصا الان ) وتازه خیلی هم سر سخت بودن رو نشون میده ،شاید بعضی وقتا سوتی دادم نمی دونم .

گفتین که پریدم بهتون دور از جونم دور از جونم مگه سگم آخه می گی پریدی ؟؟ قشنگ بگو پاچم رو گرفتی ؟ (شوخی کردم ) نمی دونم سر چی بوده اگه بی دلیل بوده ببخشید اگه جلو کسی پریدم بگو تا جلو همونا ازت عذرخواهی کنم . من خودم یادم نمیاد .

خودم از دست دست کردن بدم میاد اگه کاری درسته که درسته اما اگه اشتباه رک به آدم بگن دیگه خوب این چه کاریه که حالا بخوان هی غضیه رو بپیچونن  شایدم دلیل دیگم این باشه که از دورو بودن بدم بیاد رک راست وقتی حرفتو بزنی  همه می فهمن که تو پشت سرشون حرفی نیست ،بقیه هم باهات همین طور می شن حالا شایدم هیچ ربطی به هم نداشته باشن .

 گفتی آخر هیئت ، من تعجب می کنم از حرفت الان که با مامانم و خواهرم صحبت کردم و موضوع رو گفتم اونها هم تعجب کردن از این موضوع چون ما کسی رو اجبار نمی کنیم که حالا آقا تورو خدا بیا و دعای فرج بخون اگه پامیشیم به احترام امام زمانه یا هر چیز دیگه به نظر من هر کسی که حالا مشکل داره خوب چرا وایمیسته اصلا ؟یا چرا می خونه اگه دوست نداره ؟

اینجا تو پرانتز اینو داشته باش ما خودمون هم از اول اولا نمی خوندیم تا اینکه تو کتاب موعود نامه ۹۰ تا چیز در باره ثواب خوندن دعای فرج خوندیم حاج آقا دانشمند می گفتن که وقتی دستت رو بالا می کنی واسه دعای فرج امام زمان دستش رو بالا می گیره برا تو دعا می کنه می گه خدایا ببین این جون به یاد منه تو مراقبش باش و ... اگه تو کلاس قرآن ها حضور داشته باشی اکثرا میزارم بچه ها گوش میدن حالا از ه کی بخوایم می تونی بگیری بچه ها تو گوشی هاشون دارن . بگو ترکی که دانشمند درباره امام زمان صحبت کرده و ۳۰ دقیقه هستش بهت می دن . اینو گفتم برای اینکه خودت بدونی منظور خاصی نداشتم .

 حالا یه گلگی از خود شما که به قول خودت رک هستی مگه ما همه مون برای اینکه هیئت خوب برگزار بشه تلاش نمی کنیم ؟ اگه میگیم گوشی تو اون 2 ساعت خاموش یعنی هدف بالا بردن معرفت تو اون 2 ساعته دیگه ،مگه نه ؟ حالا شما که در جریانی که خیلی ها قصد جون من رو دارن تو اون  لحظه چرا نیومدی رو در رو بگی ؟ وقتی ما یه کاری رو شروع می کنیم تو هیئت ،همتون اون کار رو انجام می دین یعنی اعلام رضایت دارین می کنید از اون حرکت. حالا شاید من اصلا این موضوع رو تو وبم مطرح نمی کردم باید این کار رو شما به اجبار انجام می دادید ؟ باید این موضوع رو از قبل می گفتین .

 در رابطه با قضاوت گفته بودی، تا اونجایی که بتونم سعی می کنم ته و توی یه چیز رو دربیارو قبل از حرف زدن حالا نمی دونم شما کدوم موضوع رو میگی .

شما اولش که از احساسم حرف زدی حدس زدم خیلی نزدیک باشی اما وقتی نظر دومت رو خوندم شک کردم ، چون اونهایی که نزدیک هستند بهم، این رو یه تیکه می دونن که باهم به شوخی و مسخره میگیم (اگه منظورت قضیه انتخاب شده و... هستش) اما در کل اگه یه کاریم خوب باشه میگم خوبه اما اگه بد باشه که می گم جلو همه کارم اشتباه بود اما اگه درست باشه بزرگترین آدم ها هم بگن اشتباه و بدونم درست بوده رو حرفم هستم .

  قربونت برم شما خوبی که کمکم کردی و انقدر تو کارام ریز شدی . امیدوارم همیشه موفق باشی.

***********************************************************

-     دوست خوبم مثل مادر : دروغ نمی گم چون دوست ندارم بهم دروغ بگن . اینهایی که گفتین واقعا نظر لطفتون هست و من ممنونم از خدا که دوستانی رو سر راهم قرار داده که انقدر خوب می بیننم و برای کمبودهای اخلاقیم تلاش می کنن . من تا اونجایی که تونستم سعی کردم حرفای اطرافیانم رو محترم بدونم اما بعضی وقتها که کوتاهی می شه شما ببخش .

بی خیال نیستم خدایی اما یه سری موضوع ها پیش میاد که اینطوری نشون داده میشه . شایدم هستم و خودم نمی دونم . از شعرتون کمال تشکر رو دارم . من هم از خداوند منان ممنونم که همچین دوستانی رو سر راهم قرار دادند.

***********************************************************

-     و اما دوست خوبم ... : ممنونم از نظرتون اما چرا خصوصی ؟؟؟ خواهرم وقتی این نظر رو خوندن باشما موافق بودن شما وقتی می گی غریبه ی خیلی خیلی نزدیک ادم می مونه که کی هستین که انقدر خوب تونستین بفهمید . نمی دونم کی هستین اما هر کی هستین خوشحالم که انقدر نسبت به من لطف داشتین که موضوع احترام رو مطرح کردین منم دوستتون دارم . محتاجیم به دعا .

*********************************************************************

ازهمتون ممنونم از اینکه وقتتون رو برام گذاشتین ، کسایی هم که نظر ندان که حتماً براشون اهمیت نداشتیم یا دلشون از دستمون خیلی پر بوده دیگه  از همتون ممنونم .

شب و روزتون خداییـــــــــــــــــــ

 

به یاد پارسال همین موقع ها ....

دعا می کنم

در اخرین روزهای صفر

حسین ضامن دعاهایت

عباس مشکل گشایت

سجاد  مرهم دردهایت

و مهدی زهرا سایبان دلت باشد

التماس دعا کلیییییییییی

روزی فردی جوان هنگام عبور از بیابان، به چشمه آب زلالی رسید.

آب به قدری گوارا بود که مرد سطل چرمی اش را پر از آب کرد تا بتواند مقداری از آن آب را برای استادش که پیر قبیله بود ببرد.

مرد جوان پس از مسافرت چهار روزه اش، آب را به پیرمرد تقدیم کرد.

پیرمرد، مقدار زیادی از آب را لاجرعه سر کشید و لبخند گرمی نثار مرد جوان کرد و از او بابت آن آب زلال بسیار قدردانی کرد.

مرد جوان با دلی لبریز از شادی به روستای خود بازگشت.

اندکی بعد، استاد به یکی دیگر از شاگردانش اجازه داد تا از آن آب بچشد. شاگرد آب را از دهانش بیرون پاشید و گفت: آب بسیار بد مزه است.

ظاهرا آب به علت ماندن در سطل چرمی، طعم بد چرم گرفته بود.

شاگرد با اعتراض از استاد پرسید: آب گندیده بود. چطور وانمود کردید که گوارا است؟

استاد در جواب گفت: تو آب را چشیدی و من خود هدیه را چشیدم. این آب فقط حامل مهربانی سرشار از عشق بود و هیچ چیز نمی تواند گواراتر از این باشد.

جرالدين دخترم،از تو دورم،ولي يک لحظه تصوير تو از ديدگانم دور نمي شود.اما تو کجايي؟

در پاريس روي صحنه ي تئاتر پر شکوه شانزه ليزه...اين را مي دانم و چنان است که در اين سکوت شبانگاهي،آهنگ قدمهايت را مي شنوم. شنيده ام نقش تو در اين نمايش پر شکوه،نقش آن دختر زيباي حاکمي است که اسير خان تاتار شده است. جرالدين،در نقش ستاره باش اما اگر فرياد تحسين آميز تماشاگران و عطر مستي آور گلهايي که برايت فرستاده اند تو را فرصت هوشياري داد،بنشين و نامه ام را بخوان...من پدر تو هستم.امروز نوبت توست که هنرنمايي کني و به اوج افتخار برسي.امروز نوبت توست که صداي کف زدنهاي تماشاگران تو را به آسمانها ببرد.به آسمانها برو ولي گاهي هم روي زمين بيا و زندگي مردم را تماشا کن.زندگي آنان که با شکم گرسنه،در حالي که پاهايشان از بينوايي مي لرزد و هنرنمايي مي کند.من خود يکي از ايشان بودم. جرالدين دخترم،تو مرا درست نمي شناسي.در آن شبهاي بس دور با تو قصه ها بسيار گفتم اما غصه هاي خود را هرگز نگفتم.آن هم داستاني شنيدني است.داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترين صحنه هاي لندن آواز مي خواند و صدقه مي گيرد.اين داستان من است.من طعم گرسنگي را چشيده ام.من درد نابساماني را کشيده ام.و از اينها بالاتر رنج حقارت آن دلقک دوره گرد که اقيانوسي از غرور در دلش موج مي زند.اما سکه ي صدقه ي آن رهگذر که غرورش را خرد نمي کند رانيز احساس کرده ام.با اين همه زنده ام و از زندگان پيش از آن که بميرند حرفي نبايد زد.داستان من به کار نمي آيد.از تو حرف بزنم.به دنبال نام تو نام من است. چاپلين،جرالدين دخترم،دنيايي که تو در آن زندگي مي کني دنياي هنرپيشگی و موسيقي است.نيمه شب آن هنگام که از سالن پرشکوه تئاتر بيرون مي آيي،آن ستايشگران ثروتمند را فراموش کن.ولي حال آن راننده تاکسي را که تو را به منزل مي رساند بپرس.حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و پولي براي خريد لباس بچه نداشت،مبلغي پنهاني در جيبش بگذار..... به نماينده خود در پاريس دستور داده ام فقط وجه اين نوع خرجهاي تو را بي چون و چرا بپردازد.اما براي خرجهاي ديگرت،بايد براي آن صورت حساب بفرستي..... دخترم  جرالدين،گاه و بي گاه با مترو و اتوبوس شهر بگرد.مردم را نگاه کن. زنان بيوه و يتيم را بشناس و دست کم روزي يک بار بگو:*من هم از آنها هستم.*تو واقعا يکي از آنها هستي.هنر قبل از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد،اغلب دو پاي او را مي شکند.وقتي به مرحله اي رسيدي که خود را برتر از تماشاگران خويش بداني،همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسي خود را به حومه ي پاريس برسان.من آنجا را خوب مي شناسم.آنجا بازيگران مانند خويش را خواهي ديد که از قرنها پيش زيباتر از تو،چالاکتر از تو و مغرورتر از تو هنرنمايي مي کنند.اما در آنجا از نور خيره کننده ي نورافکن هاي تئاتر شانزه ليزه خبري نيست.نورافکن کولي ها تنها نور ماه است.نگاه کن،آيا بهتر از تو هنرنمايي نمي کنند؟اعتراف کن.دخترم...هميشه کسي هست که بهتر از تو هنرنمايي کند و اين را بدان که هرگز در خانواده ي چارلي چاپلين کسي آنقدر گستاخ نبوده که يک کالسکه ران يا يک گداي کنار رود سن يا کولي هنرمند حومه پاريس را ناسزايي بگويد....... دخترم،جرالدين،چکي سفيد براي تو فرستاده ام که هر چه دلت مي خواهد بگيري و خرج کني.ولي هر وقت خواستي دو فرانک خرج کني،با خود بگو سومين فرانک از آن من نيست.اين مال يک فرد فقير گمنام مي باشد که امشب به يک فرانک احتياج دارد.جستجو لازم نيست.اين نيازمندان گمنام را اگر بخواهي همه جا خواهي يافت.اگر از پول و سکه براي تو حرف ميزنم براي آن است که از نيروي فريب و افسوس پول،اين فرزند شيطان،خوب آگاهم.......  من زماني دراز در سيرک زيسته ام و هميشه و هر لحظه براي بندبازان بر روي ريسماني بس نازک و لرزنده نگران بوده ام.ا

ما دخترم اين حقيقت را بگويم که مردم بر روي زمين استوار و گسترده،بيشتر از بندبازان ريسمان نااستوار سقوط مي کنند. دخترم،جرالدين،پدرت با تو حرف ميزند.شايد شبي درخشش گرانبهاترين الماس این جهان تو را فريب دهد.آن شب است که اين الماس،آن ريسمان نااستوار زير پاي تو خواهد بود و سقوط تو حتمي است....روزي که چهره ي زيباي يک اشراف زاده ي بي بند و بار تو را بفريبد،آن روز است که بندبازي ناشي خواهي بود.بندبازان ناشي هميشه سقوط مي کنند. از اين رو دل به زر و زيور مبند.بزگترين الماس اين جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه مي درخشد....اما اگر روزي دل به مردي آفتاب گونه بستي،با او يکدل باش و به راستي او را دوست بدار و معني اين را وظيفه ي خود در قبال اين موضوع بدان.به مادرت گفته ام که در اين خصوص براي تو نامه اي بنويسد.او بهتر از من معني عشق را مي داند.او براي تعريف معني عشق،که معني آن يکدلي است شايسته تر از من است......

دخترم،هيچ کس و هيچ چيز را در اين جهان نمي توان يافت که شايسته آن باشد که دختري ناخن پاي خود را به خاطر آن عريان کند.....برهنگي بيماري عصر ماست.به گمان من تن تو بايد مال کسي باشد که روحش را براي تو عريان کرده است. دخترم جرالدين،براي تو حرف بسيار دارم ولي به موقع ديگري مي گذارم و با اين پيام نامه ام را پايان مي بخشم: ***انسان باش،پاکدل و يکدل؛زيرا که گرسنه بودن،صدقه گرفتن و در فقر مردن،هزار بار قابل تحمل تر از پست و بي عاطفه بودن است***  

تو کجایی سهراب ؟

آب را گل کردند

چشم ها را بستند و چه با دل کردند ...

وای سهراب کجایی آخر ؟ ...

زخم ها بر دل عاشق کردند

خون به چشمان شقایق کردند ...

تو کجایی سهراب ؟

که همین نزدیکی عشق را دار زدند ،

همه جا سایه ی دیوار زدند ...

ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی است! ....

دل خوش سیری چند ؟

صبر کن سهراب...گفته بودی قایقی خواهی ساخت...!

قایقت جا دارد؟

من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!

به قول مداح هیئتمون

 هی می گیم جونیم و جونی می کنیم اما واقعا جونی که نذر امام حسین نباشه جونیه ؟؟

خدایــــــــــــــــــــا

انسان بودنـــــــــــــــــم آرزوست ...

 این دل ما چه پر بلاست/تو حرم امام رضاست/هیئت کاف و هاییا/فاطمیون کربلاست...

 

چه شبها که بودیم دور هم همگی تو مدینه من و عمه بابا علی اکبر و سکینه اما حالا من تنهای تنهام امشب تنها بابامو می خوام

از پرهاى سوخته و خیمه هاى خاکستر، چهل روز مى گذرد؛ از شانه هاى بى تکیه گاه و چشم هاى به خون نشسته، از لحظاتى که سیلى مى وزید و صحرا در عطشى طولانى، ثانیه هایش را به مرگ مى بخشید.

حالا چهل روز است که مرثیه هامان را در کوچه هاى داغ، مکرر مى کنیم.
چهل شب است که بر نیزه شدن آفتاب را سر بر شانه هاى آسمان مى گرییم. «اى چرخ! غافلى که چه بیداد کرده اى».
از شام تا کربلا
از کربلا تا شام، حکایت سرهاى جسور شماست که شمشیرها را به خاک افکند.
من از روایت خونابه و خنجر مى آیم؛ از شعله هاى به دامن نشسته و فریادهاى بى یاورى.
امروز، اربعین خورشید است. نگاه کن چگونه پرندگان، بر شاخه هاى درختان روضه مى خوانند؛ چگونه ابرها، فشرده فراقى عظیم، پهنه زمین را مى بارند!
رفته اید و پس از شما، جاده ها، اسیر زمستانى همیشگى اند. پرواز ناگهان شما آتشى است که هرگز فرو نمى نشیند.
زخم عاشورا همیشه تازه است
پاییز را دیده اى، چگونه نوباوگان تابستان را به زمین مى ریزد و سر و روى جهان را به زردى مى نشاند؟! اکنون دیرى است که پروانه هاى هاشمى مان را شعله هایى یزیدى، بر تپه هاى خاکستر فرو ریخته اند.
دیرى است که گیسوان کودکى رقیه را بادهاى یغماگر، با خویش برده اند.
زمین، پاییزش را از یاد مى برد، اما زخم عمیق عاشورا را هرگز.
سال ها مى گذرد و ما همچنان سوگ کبوترانى آزاده را بر سینه مى کوبیم.
اربعین لاله ها
نزهت بادى
بشیر!
وقتى به مدینه النبى رسیدیم، مبادا کسى جلوى قافله اسراى کربلا، گوسفندى را سر ببرد! این کاروان، از سفر چهل روزه با سرهاى بریده بر بالاى نى مى آید.
نگذار هیچ لاله اى را در رثاى شهدایمان پرپر کنند! سراسر خاک کربلا، پر بود از گلبرگ هاى خونین و پاره اى که از هر سو مرا صدا مى زدند: «أخَىَّ اخَّى».
اجازه نده کسى بر سر و رویش خاک بریزد؛ هنوز باد، گرد و خاک کوچه هاى کوفه و شام را از سر و روى زنان و کودکان عزادار نربوده است.
این صورت هاى کبود و دست هاى سوخته، نیازى به گلاب افشانى ندارند؛ هنوز اربعین گل هایى که با تشنه کامى بر خاک و خون افتادند، نگذشته است.
بگو پاى برهنه به استقبالمان نیایند؛ این کاروان پر است از کودکانى که پاى پرآبله دارند.
سفارش کن شهر را شلوغ نکنند و دور و برمان را نگیرند، ما از ازدحام نگاه هاى نامحرم و بیگانه بازگشته ایم.
بگذار آسوده ات کنم بشیر!
دل زینب علیهاالسلام براى خلوت مزار جدش پر مى کشد تا به دور از چشم خونبار رباب و سکینه و سجاد علیه السلام و این کاروان داغدار، پیراهن کهنه و خونین حسین علیه السلام را بر سر و روى خویش بنهد و گریه هاى فرو خورده چهل روزه اش را یک سره رها سازد.

«حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.»
نه اين كه نبايد براي مظلوميت حسين و اهل بيتش گريست؛
نه اين كه نبايد براي لب‌هاي تشنه‌ي علي اصغر گريه نكرد؛
يا اين كه كودكان خيام حسين كه زير شلاق اشقيا خرد مي‌شدند و هيچكس نبود تا آنها را در پناه خود گيرد، مگر مي‌توان از ياد برد؟
يا اين كه مگر مي‌شود آن روز را از ياد برد كه عباس چگونه خود را به نهر علقمه رساند و مشك‌هاي عشق را پر كرد از آب، اما جرعه‌اي ننوشيد از آن؛ چرا كه زنان و كودكان تشنه‌اند، زنان خيمه‌گاه ديگر نمي‌دانند با كودكان تشنه چه كنند.
لبيك يعني اين...
مگر مي‌شود آن همه قساوت را فراموش كرد، اصلاً مگر تاكنون فراموش شده است؟! مي‌توان علي اصغر را از ياد برد؟ آن هنگام كه حسين علي اصغرش را بر روي دست به سوي سپاه يزيد برد و جرعه آبي خواست براي كودك شش ماه‌اش، با تير سه شعبه پذيرايي‌اش كردند و مي‌دانست كه اينگونه مي‌شود.
اما حسين بيشتر از آب، تشنه‌ي لبيك بود...
لبيك يعني هنگامي كه حسين يارانش را دور خود جمع مي‌كند در سياهي شب؛ به آن جماعت مي‌گويد كه قرار است چه شود.
آنها كه مي‌مانند لبيك گفته‌اند؛ بدا به حال آنها كه رفتند.
لبيك يعني تا آخر ماندن؛
لبيك يا حسين يعني جان را فداي حسين كردن؛
لبيك يا حسين يعني بي‌قرار شدن؛
يعني بدرقه كردن به سوي رهايي و پرواز و آنگاه كه پيكرش را براي مادر مي‌آورند بگويد؛ مرا پيش فاطمه زهرا(س) رو سفيد كردي؛
حسين فرزند مكتبي است كه هنر خوب شهيد شدن را خوب آموخته بود و شهادت جنگ نيست، رسالت است، پيام است.
و آن جمله زيبا كه گفته است «حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند»

دلم دوباره خبر می دهد ظهور تو را
بدون فاصله حس می کنم حضور تو را

به من مگو! که نرفته چگونه برگردد
مسیر جاده خبر می دهد عبور تو را

کدام آینه در این زمانه ناقص نیست؟
که خوب جلوه دهد انعکاس نور تو را

شبی به سینه ی طوفانی ام به صید بیا
مگر که لمس کنم رشته های تور تو را

من از زیارت ناحیه خوب دانستم
شکسته است کسی شیشه ی غرور تو را

بر قامت دلربای مهـــــــــــــــدی صلوات 

**************-------------------**************

برام دعا کنید این امتحانا به خوبی و خوشی تموم شه دیگه خسته شدم

عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟

چرا آب به گلدان نرسیده است؟

چرا لحظهء باران نرسیده است؟

 وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است،

 به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است.

 بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟

چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد،

گل زخم نمک خورد،

 زمین مرد،

زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،

فقط برد،

زمین مرد،

 زمین مرد ،

خداوند گواه است،

دلم چشم به راه است،

 و در حسرت یک پلک نگاه است،

ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی،

برسد کاش صدایم به صدایی...

 

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،

تو کجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم،

زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟

ای عشق مجسم!

 که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت.

 نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه!

 بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و  این بزم توئی ،آجرک الله!

عزیز دو جهان یوسف در چاه ،

دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده، همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی،

به همان  صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت  ببری تا بشوم کرب و بلایی،

 به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،

نگهم خواب ندارد،

 قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد،

شب من روزو مهتاب ندارد،

 همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟

 تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...

 

گریه کن ،

گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم،

 و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است،

 به گستردگی ساحل نیل است،

و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است،

عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است،

و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،

ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است،

ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است،

ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی،

الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»

خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...»

 دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی،

 تو خودت کرب و بلایی،

 قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی،

 تو کجایی ... تو کجایی...

خدایا...........

 

دلم برایت تنگ شده

 

خیلی وقت است که سفره ی دلم برایت باز نکرده ام

 

یادم نمی آد آخرین باری که ازت طلب مغفرت کردم کی بود..

 

خدایا گرفتار تر از اونی بودم که باهات خلوت کنم

 

نمی خوام با گفتن از گناها ی زیاد و ثواب های کمم وقت گرانبهاتو بگیرم اما بد جوری دلم هواتو کرده

 

اونقدر که دلم می خواد همه ی عالم و آدم عذابم بدن و غم عالم تو دلم باشه و هر چی بدبختی سرم خراب شه 

 

 تا برای یه درد و دل حسابی با تو بهونه ی کافی داشته باشم

 

می خوابم حرفی برای گفتن داشته باشم که ارزششو داشته باشه

 

پس خودت اسبابشو فراهم کن.........

 

مهم نیست توسط کی یا کجا و چه جوری؟؟؟

 

بهنونش با تو و درد و دلش با من

 

منتظرتم خدا جون

 

دلم برات خیلی تنگ شده....................

 

به قول حاج علــــي الهــــــي

كاش فقط دل حرم حسين بود ....

حسينــــــــــــــــــــــ آرامــــــــــــــــــــــ ِ  جانــــــــــــــم

حسينــــــــــــــــــــــ  روحـــــــــــــُ  رَوانمـــــــــــــــــــــــــ

حسينــــــــــــــــــــــ دَوايــــــــــــــــــــــــِ  دردمــــــــــــــــ

حسينــــــــــــــــــــــ  دورتــــــــــــــــــــــ بگردم ــــــــــــــ

 

کـاش مـے فـهـمیـدے

قـہـر مےکنم

تـا دسـتـم را مـحـکمتر بگیـرے

و بـلـنـدتـر بـگـویے:

بـمان...

نـہ ایـنـکـہ شـانـہ بـالا بـیـنـدازے

و آرام بـگویـے

هـر طور راحـتـے

نمی دانم چرا رفتی؟

شاید خطا کردم.

وتو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم تا کجا؟

برای چه؟

تا کی؟

ولی رفتی . .

وبعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید.

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت.

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد.

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش خیس در اندوه و غربت شد.

وبعد از رفتن تو اسمان چشمهایش خیس باران شد.

وبعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من

بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا . . . . چه بغضی کرد.

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

ومن

با انکه می دانم تو یادم را با عبور خود نخواهی برد

هنوز اشفته ی چشمان زیبای توام برگرد

ببین سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

وبعد از این همه طوفان وهم و پرسش وتردید

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت پروانگان

باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم.

برایت می نویسم تا بدانی می توانم بنویسم

می توانم حرفهایت را بفهمم

رنجهایت را درک کنم

و

خواسته هایت را که زیباست

زیباست مثل سخنانت

انگاه که می گویی خدا با ماست

این بار همسفر توام

با سکوتی سنگین

چرا که عشق تنها با چشمان تو زیباست

انگاه که با اصرار صد قافله ایمان می خواهی از من

اکنون من با دهانی پراز واژه

با دستانی تنگ

باذوقی سرشار

تورا می افرینم. . .  

 

 

  When the egg breaks by an external power, a life ends
وقتی تخم مرغ به وسیله یک نیرو از خارج می­شکند، یک زندگی به پایان می­رسد.

 

When the egg breaks by an internal power, a life begins

وقتی تخم مرغ به وسیله یک نیروئی از داخل می­شکند، یک زندگی آغاز می­شود

 

Great changes always begin with that internal power

تغییرات بزرگ همیشه از داخل انسان آغاز می شود